Zasadniczym zagadnieniem jest ścisłe ustalenie nazw wyrobów oraz określenie, które wyroby zaliczane mają być do jakiej grupy, a ponadto określenie jednostek miary. W przeciwnym przypadku ten sam wyrób produkowany w różnych zakładach mógłby być oznaczany różnymi nazwami i odwrotnie, nazwami o tym samym brzmieniu oznaczano by różne wyroby; ponadto te same wyroby podawano by w różnych jednostkach miary, a więc byłyby to dane niesumowalne (nie możemy zsumować ton i metrów). W sprawozdaniach można by spotkać np. takie zapisy: silniki elektryczne — w sztukach, motory — w kg itp.; przy czym w tym drugim przypadku nie wiadomo czy to motory elektryczne (silniki elektryczne), motory gazowe (silniki gazowe) czy motory spalinowe (silniki spalinowe).
W niektórych przypadkach ustalenie jednej tylko jednostki miary dla danego wyrobu jest niewystarczające, gdyż produkcja podana tylko w jednej jednostce miary charakteryzuje w sposób niedostateczny —od strony użytkowej — rozmiary produkcji danego wyrobu (lub grupy wyrobów). W przypadkach takich podaje się dwie lub więcej jednostki miary i wielkość produkcji musi być wykazywana nie tylko w jednej z podanych jednostek miary, ale we wszystkich, które zostały podane.
Przykład. Jeśli podamy produkcję tkanin tylko w metrach bieżących lub kwadratowych nie określi to wystarczająco wielkości produkcji ze względu na różną grubość i szerokość tkanin — np. tkaniny ubraniowe męskie i tkaniny na letnie suknie damskie. W wykazie wyrobów podano dla tkanin dwie jednostki miary — metry i kilogramy.
W zakresie produkcji silników elektrycznych podaje się jej wielkość w trzech jednostkach miary — w sztukach, według wagi w kg oraz według mocy w kW. Przykładowo podajemy tabelkę zawierającą dane o produkcji silników elektrycznych.
W praktyce można nieraz stosować stopniowanie danej jednostki miary, tzn. podawać produkcję wyrobów w różnych wielkościach tej samej jednostki miary, np. w kilogramach — kg, kwintalach —q, tonach — t; nie wolno natomiast zmieniać jej na inną, nie podaną w wykazie.
